Manchester United to jeden z największych klubów piłkarskich na świecie i z całą pewnością dziwić może fakt, że taka potęga ma ogromne długi, które mogą grozić nawet upadkiem tak wielkiej piłkarskiej organizacji. Jest to jeden z najlepiej zarabiających zespołów w piłkarskim świecie, lecz prawda jest taka, że jego długi są tak kolosalne, że nawet ciężko jest sobie wyobrazić tak dużą kwotę, dlatego nie będę tutaj podawał żadnych liczb. Spotkanie jednej ósmej finału Ligi Mistrzów pomiędzy Manchesterem United a Milanem zakończyło się pogromem aż 4:0 – właśnie to spotkanie stało się miejscem, gdzie rozpoczęły się pewne działania zmierzające do zażegnania finansowych problemów klubu. Istnieje bowiem grono kibiców Czerwonych Diabłów, którzy posiadając ogromne pieniądze chcą uratować swój klub przed bankructwem i wykupić wszystkie długi a następnie zarządzać klubem. Nie jest to jednak proste, gdyż posiadające główne udziały człowiek bardzo chce cały czas mieć pewną władzę nad tak wielką potęgą piłkarską. Zrzeszenie tych sześćdziesięciu zamożnych kibiców potrzebuje więc kogoś, kto swoją sławą będzie w stanie nagłośnić całą sprawę i da upragnione wyjście klubu z długów. Idealnym kandydatem na kogoś takiego wydaje się być David Beckham, który to pojawił się na murawie boiska Manchesteru w barwach Milanu w opisywanym wcześniej spotkaniu i tuż po zakończeniu meczu założył szalik żółto-zielony, który ma symbolizować przyznanie racji kibicom oraz pewne zjednoczenie się z nimi w celu wyciągnięcia klubu z opresji. Cała ta akcja przeszła jednak bez większego echa w mediach, które zamiast o tym wydarzeniu wolały pisać o sprawach bardziej przyjemnych dla Manchesteru United, czyli o awansie do kolejnej rundy oraz zwycięstwie angielskiego zespołu nad jednym z najbardziej utytułowanych teamów w całej historii piłki nożnej. Mam nadzieję, że tak wielki zespół jak Manchester nie zbankrutuje, a kibice będą mogli jakoś pomóc ukochanemu zespołowi i będziemy mogli nadal oglądać wielki projekt Alexa Fergusona, czyli trenera Manchesteru.

Proszę nieco podziałać wyobraźnią i pomyśleć, że należy płacić za wszystkie zasoby naturalne, czyli za wiatr, który odczuwamy, za Słońce czy też za płynącą wodę w pobliskiej rzece. Wydaje się niedorzeczne i takie jest, gdyż są to dary natury i nikt nie ma prawa czerpać z nich korzyści poprzez wynajmowanie tych dóbr innym bez ponoszenia żadnych kosztów. Jest jednak dość dziwna sytuacja, która ma miejsce w Lublinie. Tam okazuje się, że ludzie muszą płacić za Słońce, co od razu brzmi dziwnie, a po przemyśleniach wydaje się nawet głupie. Tak jest jednak naprawdę. Na kaloryferach znajdują się pewne liczniki, które mierzą ilość wytworzonego ciepła, a następnie mieszkańcy są z tego rozliczani. Sęk w tym, że liczone jest także ciepło, które wytwarzają promienie słoneczne czy to ciepło, które pochodzi z pracy innych urządzeń znajdujących się w pobliżu tego licznika. Takie coś powoduje, że ilość ciepła wyprodukowanego przez kaloryfer jest praktycznie zawsze inna niż w rzeczywistości i praktycznie zawsze jest ona oszukana dla mieszkańców. Jest to oczywiście problem, bo nikt z nas nie chce płacić za coś, czego nawet nie poczuł i nie ma z tym w sumie nic wspólnego. Najlepsze w tym wszystkim jest to, że mieszkańcy dopiero teraz się zorientowali jak bardzo oszukane są liczniki i przez wiele lat płacili za dużo za ciepło kaloryfera. Trzeba coś z tym zrobić – to jest pewne, lecz co tak właściwie mieszkańcy mogą zdziałać? Mogą zgłosić tę sprawę do spółdzielni i tak już zapewne zrobili, lecz ta spółdzielnia nie zwróci im poniesionych przez lata kosztów. Aby jednak zapobiec takim sytuacją zachęcam do przypatrywania się na liczniki w Waszych domach, gdyż z tego co mi wiadomo, to taka sytuacja zapewne powtarza się w wielu innych polskich domach i nieświadomi mieszkańcy muszą płacić ogromne rachunki za coś, czego tak naprawdę nie używali. Reakcja musi być jak najszybsza ze strony samorządowych władz, lecz próżno jest czekać z założonymi rękoma – szczerze zachęcam do składania wniosków o wymianę liczników jeżeli zauważycie chociaż jeden niepokojący znak, który może pozwalać na sądzenie, że jesteście oszukiwani.